Vorige maand was het weer zover en mochten we in mijn woonplaats Eindhoven voor de zesentwintigste keer de Dutch Design Week (DDW) verwelkomen. En dus ging ik net zoals in 2023, 2024 en 2025 op pad voor een reportage over hennep op de DDW.
In deze reportage
In deze reportage volgen we in chronologische volgorde mijn tocht. Ik zet wat ik tegen ben gekomen hier alvast op een rijtje, met een link naar exposities op de DDW website.
- Royal Academy of Art, The Hague (KABK)
- De CO2Balance-collectie van Husarska Design Studio en ReHemptation
- FROM FIELD TO REFUGE van de Kunstacademie Vilnius
- SOW HEMP! van de Academie voor Kunst, Architectuur en Design in Praag
- Fibre Fever! van ontwerper Jack Brandsma
- The Punch Card Series bij Fashion Tech Farm
- Hemp Carbon stoelen van Vepa in paviljoen BLOK
- The ReGreen Hut op het BioArt Laboratories terrein
- Treasured op de Hallenweg
- 50 jaar biologisch en biobased bouwen in Nederland in de GASFAB
- The Body Building op het NRE terrein
- HUB Bouw aan Morgen, van materiaal tot sociaal
Klokgebouw
Ik begon mijn tweede DDW dag (de eerste dag was even vluchtig voor wat foto’s voor het tips artikel) in het Klokgebouw. En daar begon het eigenlijk al direct met een bonus vondst.
Bij de Royal Academy of Art, The Hague (KABK) kwam ik namelijk het volgende tegen.
Vrij vertaald: Deze materiaalobjecten combineren lokaal verkregen vezels en plantaardige reststromen uit Den Haag, verzameld via de gemeente en lokale groenbedrijven, met Ganoderma-mycelium dat is gekweekt op hennep en graanbroed. Zo ontstaan biobased vormen die weer kunnen terugkeren naar de aarde.
CO2Balance-collectie van Husarska Design Studio en ReHemptation
Daarna kwam ik in een volgende hal een bekend collectief tegen: Husarska Design Studio. Zij kwam ik ook tegen namelijk in 2024 en 2023. Zij stonden dit jaar wederom op de DDW met hun CO2Balance-collectie, maar deze keer op een betere plek met het Klokgebouw.
Goed was ook dat ze bezoekers wat meer informatie verschaften over hennep in het algemeen en bezoekers uitnodigden om de materialen aan te raken.
FROM FIELD TO REFUGE van de Kunstacademie Vilnius
Daarna liep ik snel door naar FROM FIELD TO REFUGE van de Kunstacademie Vilnius, want daar zou een doolhof van hennep zijn. Dat viel ietsje tegen, het waas niet echt een doolhof, maar wat er stond was wel de moeite waard.
Mooi om te zien dat zij ook wat meer informatie gaven over hennep in het algemeen. En natuurlijk om de plant zelf in volle (gedroogde glorie).
SOW HEMP! van de Academie voor Kunst, Architectuur en Design in Praag
Voor mij was SOW HEMP! van de Academie voor Kunst, Architectuur en Design in Praag het hoogtepunt van de DDW26. Vooral ook omdat ze zo veel lieten zien.
Studenten van het textielatelier van de Academie voor Kunsten, Architectuur en Design in Praag (UMPRUM) onderzochten namelijk wat vezelhennep kan betekenen voor hedendaags ontwerp. De tentoonstelling bestond uit tien werken, waaronder een stoel, een modulaire wand, akoestische panelen, wandkleden en tassen. De installatie zelf was gemaakt van een houten en metalen constructie met geweven hennepstroken en blokken van kalkhennep.
De foto’s leverden ze zelf aan mij per mail, wat mooiere plaatjes opleverde dan mijn eigen foto’s.
Het project begon wel met een tegenvaller lieten ze mij weten.
De lokaal beschikbare hennepvezel, afkomstig uit het werk met Lapka Farm in de regio Rakovník, bleek te kort en bevatte veel hennepscheven. Daardoor voldeed ze niet aan de eisen van de gangbare textielindustrie.
De studenten pasten hun ontwerpen daarom aan het materiaal aan en testten samen met weverij Kubák in Strmilov mengsels met schapenwol. De beste verhouding was 70 procent wol en 30 procent hennep, wat een grof garen opleverde voor interieurtoepassingen.
Piet Hein Eek: Fibre Fever! van ontwerper Jack Brandsma
De volgende locatie is het altijd bruisende terrein tijdens DDW van Piet Hein Eek. Daar was namelijk Fibre Fever! van ontwerper Jack Brandsma te vinden, al moest ik wel goed zoeken.
Ontwerper Jack Brandsma gebruikt natuurlijke vezels zoals hennep en miscanthus. Die worden gebonden met aardappelzetmeel of als vulstof in nieuwe bioplastics gebruikt, zoals in de lamp hieronder.
Fashion Tech Farm
Grappig genoeg fietste ik hier al een paar keer voorbij deze locatie voordat ik doorhad dat ik hier moest zijn voor mijn tour. Hier vond ik namelijk The Punch Card Series, waar dit topje van hennep was te zien. Zoals ze er zelf over schrijft:
In maart 2026 stuitte Mirta Cugini op een doos met oud gereedschap voor breimachines, waarin zich een stapel ponskaarten bevond. Ze raakte gefascineerd door deze kleine, ogenschijnlijk eenvoudige kaarten en de manier waarop hun geperforeerde patronen (met een breedte van 24 steken) de naalden van de breimachine mechanisch aansturen. Zo wordt een vaste reeks gaatjes vertaald naar complexe gebreide structuren.
De ponskaart is een oude, analoge methode voor het creëren van patronen, waarbij de machine, de kaart en de maker nauw met elkaar samenwerken. Het werken met deze kaarten werd een verkenning van wat er nog steeds kan worden gemaakt met deze bijna vergeten technologie. Met deze kleine collectie breiwerk onderzoekt ze de grote verscheidenheid aan structuren, texturen en visuele effecten die uit hetzelfde basissysteem kunnen voortkomen.
Door verschillende ponskaartpatronen te combineren met uiteenlopende garens en materialen, experimenteert ze met contrasten: tussen verfijnde en dichte structuren, tussen subtiele en uitbundige kleurcombinaties, en door traditionele breitechnieken toe te passen met verrassende materiële resultaten tot gevolg.
Daar kwam dus onder andere het topje hieronder uit.
Paviljoen BLOK op de machinekamer op Strijp S
In paviljoen BLOK ben ik helaas niet binnen kunnen gaan, want iedere keer dat ik er voor stond was er wel een evenement gaande. En daar had ik helaas geen tijd voor.
Binnen zag ik wel de mensen zitten op de Hemp Carbon stoelen van Vepa, die overigens zijn genomineerd voor Hennep product van het jaar 2026 in de Cannabis Industrie Awards.
Gelukkig had ik door mijn eerdere bezoek aan Plantics al foto’s van de stoelen. De Hemp Carbon versie zie je rechts op de foto.
BioArt Laboratories terrein
Dit was ook een plek waar ik nog nooit geweest was, maar wel in de buurt want het is eigenlijk tegenover de Philips Fruittuin. Daar was The ReGreen Hut te vinden.
Daar werd getoond hoe mycelium groeit op reststromen zoals hennepscheven.
Hallenweg
Op de Hallenweg vond ik mijn tweede hoogtepunt van de DDW: Treasured. Vooral omdat bleek dat zij hier lokaal in Eindhoven experimenteren met garens van hennep en wol. Die ontwikkelt de studio binnen een Interreg-project dat lokale ketens moet versterken. Zij werkten of werken ook met KLM dus dat geeft wel aan dat her een serieuze studio is. Hopelijk horen we hier later meer van en kunnen we zelfs een samenwerking verwachten.
NRE terrein
50 jaar biologisch en biobased bouwen in Nederland in de GASFAB
Op het NRE terrein was de tentoonstelling 50 jaar biologisch en biobased bouwen in Nederland met onder andere architectenbureau Ekocentrycy te zien die ik al eens eerder was tegengekomen op de DDW.
Heel imposant was de expositie overigens niet voor maar liefst een periode van 50 jaar. Wellicht omdat er simpelweg nog niet zo veel is.
The Body Building
Op het NRE terrein kan daarnaast eigenlijk het hele jaar door The Body Building vinden, een gebouw dat grotendeels bio-based is en gebouwd uit kruislagenhout en kalkhennep. En wat eerder in mijn reportages zat.
Melkfabriek op de Caai
Ik sloot mijn hennep op de Dutch Design Week 2026 af in de Melkfabriek op de Caai, waar Biobased Creations, in samenwerking met hoofdpartners Dura Vermeer en TBI, de tweede editie van de HUB Bouw aan Morgen presenteerde: van Materiaal tot Sociaal. Een tentoonstelling en programma samengesteld met partners uit de hele keten.
In het prachtige gebouw was het vooral tof om de prefab gevel en vloer van kalkhennep te kunnen zien.
In een map kon je daarnaast ook lezen van het gebruik van hennepwol als dakisolatie.
Dutch Design Week 2026 wederom ietsje beter, leuker en met meer hennep
Eerlijk zou ik wel iedere dag de hele dag rond kunnen lopen (en fietsen) door Eindhoven tijdens de DDW om alle plekken af te gaan, maar dat is nu eenmaal onmogelijk. Helemaal als je net zoals ik daarnaast nog gewoon moet werken. DDW zorgt ervoor dat de stad bruist.
Maar mijn missie was zeker geslaagd. En ik vond uiteindelijk meer dan ik had verwacht. En meer dan eerdere jaren, alhoewel ik door de jaren heen door de soms wat onhandige en uitgebreide website ook vast dingen zal hebben gemist.
Naast mijn missie, vond ik het ook leuk om mensen tegen te komen en interacties te hebben met andere bezoekers en exposanten. Ook de randactiviteiten zijn erg leuk, zoals restaurants die speciale DDW-menu’s aanbieden.
Ik ben zelf geen designer, maar ik ga meestal op pad met iemand die meer van design af weet. Dat is misschien wel de beste tip als je ooit de DDW gaat bezoeken als je zelf niet zo in de designwereld zit: ga dan op pad met iemand die er wél verstand van heeft!
